tag:blogger.com,1999:blog-135122672012-02-16T11:45:43.650Z"...η πρώτη προσπάθεια ήταν ολικά άκυρη, μετά κόπων και βασάνων, συνεχίζεις μέχρι να πάρεις αυτό που δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελες αλλά μία διαφορετική του έκδοση. ΟΚ (!) και 'συ ας μην πιστεύεις απόλυτα πως είναι, μέχρι που σε λέει γεροπαράξενο και στοπ...έτοιμος..."τέλσονnoreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1153088941200319332006-07-16T23:15:00.000+01:002007-07-10T12:38:29.372+01:00

Μου πήρε χρόνο... αρκετό και νεύρα πολλά νεύρα. Εγώ δεν είμαι ούτε προγραμματιστής ούτε και ξέρω από αυτά τα κακά πράματα... που σημαίνει:16638 αλλάγές, (περίπου),66452012 σπασίματα νεύρων της Σοφίας, της Θεοδώρας και του Κοσμά (πάνω κάτω),11263 ώρες αϋπνίας για να περάσω ποστ και σχόλια με το χέρι, γιατί η mySQL δεν ήθελε να δουλέψει με Greek ISO και η μετατροπή σε UTF-8 δε έκατσε, όχι

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1151698029102756452006-06-30T21:06:00.000+01:002006-06-30T21:07:09.580+01:00

Μου υποσχέθηκα πως θα στρώσω τον πισινό μου, μα δεν πρόκειτε να αναφερθώ σε ιστορίες θαυμαστών πράξεων σε καταστάσεις πανικού. Τους ανθρώπους που παγιδεύονται σε κρίσεις πανικού, ακόμα και αν είναι μόνο γιά μία φορά, τους σκιάζομαι. (de-javu).Χάνω έδαφος, το νιώθω και το βλέπω. Προσπαθείς να μην είσαι σκάρτος, αλύτης, μυθομανής, επιφανειακός, μα όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά. Δεν ξέρω αν είναι

τέλσονnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1150894801219762372006-06-21T13:55:00.000+01:002006-06-21T14:01:12.563+01:00

Τρέχει στο σκάλπ μου η ιδέα της εξοχής για ένα ακόμα ταξίδι που σχεδίασα με τόση λεπτομέρια, κάτι δρόμους που τους είχα δει με άλλα μάτια, αθώα, παιδικά, παρθενικά και αγανακτισμένα. Δε θα γκρινιάξω άλλο... ποιός; εγώ... Το έχασα, το έσβησα, μία επιστροφή χρημάτων και ένα γράμμα ήρθαν να μου κλείσουν την συμφωνία.Ελπίζω... ελπίζω πως την επόμενη φορά θα είναι όλα πιό δυνατά, θα συμπέσει και με

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1148858935812696182006-05-29T00:26:00.000+01:002006-06-21T11:36:16.623+01:00

Κάποτε γνώρισα μία κοπέλα, το όνομά της είναι Αλήθεια και είναι από τους τύπους που λένε πολύ άσχημα ψέματα.Μου είπε πως αληθινός μου εαυτός είναι πολύ πιό ενδιαφέρον από τον ψεύτικο κάποιο άλλο, πως ο χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο στα ρολόγια και ότι μπορείς να δείς μόνο μέχρι εκέι που μπορεί να φανταστεί το μυαλό σου.Έχω εμπιστευτεί την ζωή μου στο θάρρος.Ο θυμός σου γεμίζει το κενό μου.Το γέλιο

τέλσονnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1147389296937581572006-05-12T00:09:00.000+01:002006-05-12T00:14:57.336+01:00

...νομίζω πως γλυτώνω την μία παγίδα και πέφτω στην διπλανή, την μεγαλύτερη. Τίποτα από αυτά που θα θέλαμε να πούμε, που θα έπρεπε να πούμε, δε θα πούμε. Πως να πείς ό,τι κατάλαβες και ό,τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια. Για το ότι έχεις χάσει τον ύπνο σου και έμεινες πίσω; Ότι υπήρξαν ξημερώματα που ήσουν μόνος σου, κομματιασμένος, στο δρόμο, ενώ όλοι οι συμμαθητές σου κοιμόντουσαν εκείνα τα βράδυα

τέλσονnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1146841056117669702006-05-05T15:52:00.000+01:002006-05-05T15:57:36.916+01:00

Σε διάβασα, σε διαβάζω, όχι κάθε μέρα, όχι πάντα, αλλά μερικές φορές σε πιάνω και σε καταπίνω, ώρες ολόκληρες πνιγμένος σε σελίδες, σε χάνω, σε ξαναπιάνω, σε φαντάζομαι να γράφεις και χαμογελάω γιατί από παλιά τα έγραφες σούπερ.Άλλαξες, όχι στον τρόπο ή σε αυτό που γράφεις, απλά άλλαξες, δε σε έχω δει, δεν θα μπορούσα να ξέρω αλλά το καταλαβαίνω, είναι μάλλον οι σειρά που διαλέγεις να βάλεις τις

τέλσονnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1144010431287571632006-04-02T21:34:00.000+01:002006-04-02T21:41:56.896+01:00

Όλα τα γραπτά έχουν μια καθυστέρηση, ένα είδους lag που λένε και οι φίλοι οι κομπιούτεραϊζτ και οι άλλοι που ταξιδεύουν πολύ και συχνά. Δε θα ήταν δυνατον να μην ισχύει κάτι τέτοιο εκτός αν κάποιος από εμάς έχει το θαυματουργό εργαλείο παραδόξου της ολογραμματικής συσχέτισης αναδρομής μετατόπισης ολκισμού Οκομούρα-Χάτα...(μερσι εβρι).Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις μια (κωλο)κατάσταση, όχι μόνο

τέλσονnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1141665894286060132006-03-06T17:18:00.000Z2006-03-06T17:25:03.853Z

Θα κοιμηθούμε απόψε μια διαφορετική, από τις άλλες, Δευτέρα για να ξυπνήσουμε σε μια ακόμα πιό κοινή Τρίτη. Μια αναποδογυρισμένη ψυχή, πνιγμένος, κάτι κρύβει η τσέπη μου για σένα απόψε. Για σένα, για σένα και μόνο, δε πουλάω, χαρίζω. Κοίτα ίσια στην λεπίδα, δες τη λάμψη που κυλάει στην κόψη με το θλιμμένο σου βλέμμα.Θα ξυπνήσεις και το μαξιλάρι θα'ναι βαμμένο με τον εαυτό σου, θα σηκωθείς και

τέλσονnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1141215860354108512006-03-01T12:21:00.000Z2006-03-01T12:24:20.586Z

Σε περιμένω. Πόσο μπορεί να διαρκεί μιά μέρα στο σκοτάδι, πόσο μιά εβδομάδα;Ζουμε χορτασμένοι από έρωτες και γεύσεις που δοκιμάζουμε, σώματα που τα κολυμπούμε σαν λίμνες, φόβους που κρύψαμε βαθειά στην τρύπα κάθε νύχτας. Θέλω όλα αυτά που ονειρεύτηκες να μου χαράξουν το κορμί γιατί εμείς είμαστε ο πραγματικός κόσμος και όχι τα σύνορα που ζωγραφίζονται πάνω σε χάρτες. Ξέρω πως θα

τέλσονnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1140052641675487942006-02-16T01:10:00.000Z2006-02-16T01:17:37.706Z

Είμαι νεκρός εδώ και καιρό, δεν υπάρχω. Τριάντα μέρες. Τέσσερεις τοίχοι. Τόμοι βιβλίων. Τέσσερεις τοίχοι. Σημειώσεις. Τέσσερεις τοίχοι. Μία κιθάρα. Τέσσερεις τοίχοι. Ένα ασύρματο τηλέφωνο (που πάλι περιμένω να χτυπήσει). Τέσσερεις τοίχοι. Μια δανεική καρέκλα σε γραφείο. Τέσσερεις τοίχοι. Ένας εξάχρονος μικρός με καμένη μητρική. Τέσσερεις τοίχοι. Ένα λαμπατέρ σαν το δικό σου σε χρώμα μαύρο.

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1138417748342394692006-01-28T00:55:00.000Z2006-01-30T07:33:30.643Z

Στον ακρωτηριασμό του κορμιού όταν το κρεββατι ορφανεύει και η παρουσία του άλλου στοιχειώνει τη θλίψη σου με φαντάσματα - εικόνες που έχουν μείνει, δε φοβάμαι. Αυτή έρχεται πάντα απρόσμενα και επίμονα παίζοντας παιχνίδια με τα δικά μου όνειρα. Σε περιόδους καθολικής ανορεξίας για όλα, έβρισκα καταφύγιο στο δρόμο και μέσα στον εξεφτελισμό του μοναχικού μου δείπνου. Νοσταλγούσα πάντα αυτό που

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1138061091005349072006-01-23T23:55:00.000Z2006-01-24T00:04:51.070Z

Έτσι το είχα φανταστεί. Τα χέρια μας να αγκίζονται κρυφά. Τα χέρια μας να αγκίζονται απαλά. Τα χέρια μας να παίρνουνε φωτιά. Τα γόνατά μας κάτω από το τραπέζι, όλα να καίγονται, να ανάβουν φώτα στην παραλία και στο βάθος να κυλάνε τα νερά που δε θα γυρίσουν πίσω.Έτσι το είχα φανταστεί. Μιά εκδρομή. Μέσα σε ένα αμάξι που θα τρέχει με ταχύτητα αφήνοντας πίσω του τοπία δίχως ανθρώπους, κτίρια

τέλσονnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1137744085802279282006-01-20T07:57:00.000Z2006-01-20T08:06:21.333Z

MYMONITORBANNER

τέλσονnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1137651073702833942006-01-19T06:11:00.000Z2006-01-19T06:11:13.726Z

Όταν συνειδητοποιώ πως δεν έχω που να πάω και κανείς, από τους ανθρώπους που γνωρίζω δεν μπορεί να με βοηθήσει, όλες οι λαϊκές ρήσεις-λύσεις είναι άχρηστες. Μπερδεύτηκα, αυτος που γελάει τελευταίος γελάει καλύτερα ή τελικά είναι αυτός που κλαίει πρώτος; Αυτές οι κουβέντες του ότι μεγαλώνω με ρίχνουν. Όλοι μας κάποια στιγμή νιώθουμε άδειοι. Μερικές φορές νιώθω ότι ξέρω αγνώστους στο

τέλσονnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1136863655543014082006-01-10T03:26:00.000Z2006-01-10T03:31:21.723Z

Δεν με φοβίζει να χάνομαι στις σκέψεις μου, με φοβίζει περισσότερο να μην έχω τον χώρο και τον χρόνο να χάνομαι σε αυτές όσο θέλω ή έχω ανάγκη. Κακά τα ψέματα, όταν υπάρχουν σκέψεις να κάνεις, τι κάνεις όπου και όπως και νά' σαι. Μέσα όμως σε μια καθημερινότητα αστική, δραστήρια και καταιγιστική, οι σκέψεις δεν μπορούν, πως να το πω, να "απογειωθούν" όσο χρειάζεται. Ή συμβαίνει το άλλο...οι "

τέλσονnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1134354376671113622005-12-12T02:23:00.000Z2005-12-12T20:17:30.346Z

...ο ρυθμός άλλαξε και επιταχύνθηκε. Μια έρημος άσπρη, από χαρτί, ήταν η τελική κατάληξη. Αποστάσεις που είχα διανύσει, πόλεις μακρινές που περπάτησα. Πόλεις αλλόκοτες, που η καθε του γειτονιά έβγαζε σ΄άλλη χώρα, βουνα που σ΄οδηγούσαν σε βουνά, θάλασσες χωρίς όρια.Δάση κατοικημένα από τα ιερά πνεύματα των Τρόλ, μ΄αγρίμια πιο φοβισμένα και από μένα. Έρωτες πίσω από οδοφράγματα, λαμπάδες εκκλησιάς

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1134281609231462702005-12-11T06:10:00.000Z2005-12-12T00:24:38.366Z

...άνοιξα τα παράθυρα, τυχαία.... κάποιος καίγεται απόψε και μύρισε όλη η πόλη αγάπη...Γ.Α.

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1134016953155712552005-12-08T04:33:00.000Z2005-12-08T04:42:33.190Z

Είμαι εξωγήινος...Ξαφνικά έπεσα από το διάστημα μέσα σ' ένα στενάχωρο ανθρώπινο μυαλό με αδέξιο σώμα. Ζω διαρκώς με το άγχος ότι θα με ανακαλύψετε, και γι αυτό προσπαθώ να μιμούμαι όσο μπορώ καλύτερα τις κινήσεις σας, την ομιλία σας και γενικώς τη συμπεριφορά σας.Όμως το χειρότερο απ' όλα είναι το ανθρώπινο μυαλό. Με βασανίζει με άσχετες για έναν εξωγήινο επιθυμίες -θέλει χρήματα, φήμη, σεξ-

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1133660897301240272005-12-04T01:44:00.000Z2005-12-04T02:03:48.466Z

Oh no, I seeA spiderweb is tangled up with meAnd I lost my headAnd thought of all the stupid things I'd said Oh no, what's this?A spiderweb and I'm caught in the middleSo I turned to runAnd thought of all the stupid things I'd done And I never meant to cause you troubleAnd I never never meant to do you wrongAh, well if I ever caused you troubleOh no, I never meant to do you harm Oh no, I

τέλσονnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1133227014095668902005-11-29T01:13:00.000Z2005-11-29T01:19:16.503Z

Μου σέρβιραν πλαστικό φαγητό μα εγώ πεινάω για τις δικές μας συγκινήσεις, άσπιλες, δυνατές, δίχως παραίτηση. Να σου γράφω τραγούδια όχι μόνο μουσικές, να περπατάμε τις συννεφιασμένες μέρες χέρι με χέρι και να φιλιώμαστε καταμεσής του δρόμου. Να ξυπνάμε το πρωί και να χαζεύουμε από το παράθυρο τη βροχή να γεμίζει τα τενεκεδάκια που ήθελα να χρωματίσουμε στο κήπο.Ακούω μουσική μα και να μην άκουγα

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1132861699358001082005-11-25T08:42:00.000Z2005-11-25T13:09:53.330Z

Γιατί δεν δίνουμε μιά ακόμα ευκαιρία στον εαυτό μας;Γιατί δεν δίνουμε μιά ακόμα ευκαιρία στην αγάπη;Γιατί δεν δίνουμε λίγη ακόμα αγάπη στην αγάπη;Γιατί το "σ'αγαπώ" είναι απλό και δεν το φωνάζεις παρά μόνο στα μάτια, με τις λέξεις δε μαθαίνεις ποτέ.Η αγάπη είναι που σε κάνει να νοιάζεσαι για ανθρώπους στην κόψη της νύχτας.Η αγάπη είναι που σου καίει την σκέψη, καταπίνει ιδέες, αναθεωρεί δηλώσεις

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118303168611051962005-11-21T07:01:00.000Z2005-11-21T09:04:48.296Z

Φοβάσαι τον θυμό που μπορεί να σε σπρώξει να κάνεις καταπληκτικά ή απελπισμένα τρομακτικά πράγματα. Ταξίδεψε μέσα σου και βρές αυτο που σε οδηγεί για να μπορέσεις να ανακτήσεις τον έλεγχο, να ξέρεις πως η δύναμη που κρατάς είναι πραγματικά δική σου.Κι όταν δεν ξεθυμαίνεις πια, έρχεται μία θύμηση που και που απ' τα παλιά και σε κάνει να χάνεις το φως σου εκεί που κάθεσαι και χάσκεις το απόλυτο

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118239896575031622005-11-17T22:01:00.000Z2005-11-18T04:21:42.130Z

Γράφω αργά, σταθερά, απλοϊκά. Δεν γράφω σαν και σένα με κομμένη την ανάσα.Τα γραπτά σου είναι στρόβιλος, όπως στρόβιλος και εσύ στο στρόβιλο.Ίσως να έχεις μεγαλύτερη δύναμη. Ίσως να σε έχω αδικήσει, όπως είπες κάποτε. Εγώ έχω κόψει τους δεσμούς μου με πράγματα. Με ανθρώπους πράγματα. Με τα γύρω που με κόβουν. Χρειάστηκα δύναμη πολύ γι' αυτό.Γράφω αργά, σταθερά, απλοϊκά. Μπορώ και αντέχω. Αλλά εγώ

τέλσονnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1130639450395889282005-10-30T02:26:00.000Z2005-10-30T02:41:19.586Z

Εκεί, από το πουθενά τη γνώρισα τυχαία, μετά από ένα άλλο τόσο τυχαίο τηλεφώνημα, μετά από ένα (δυό φορές πιο) τυχαίο καφέ. Σα να με περίμενε μέσα στο χρόνο... Βγαίνω, την χαζεύω για λίγα δεύτερα να στέκεται με την πλάτη στον τοίχο, φάτσα κάρτα στην έξοδο. Δεν κοιτάει εμένα. Κοιτάει χαμηλά, αλλά ξέρει οτι είμαι εκεί. Σηκώνει το κεφάλι αργά και με κοιτάει στα μάτια. Χαμογελάει ενώ μ' ακούει να

τέλσονnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1130283689324725722005-10-26T00:36:00.000+01:002005-10-26T00:41:29.336+01:00

Παλεύω εδώ και χρόνια, ειδικά από την στιγμή που έφυγα για την Ελλάδα, να μάθω να μιλώ ορθά και να γράφω ορθύτερα. Ξέρω, το λοιπόν, κάπου βαθιά μέσα μου πως μήτε στις λέξεις, μήτε στις πράξεις υπήρξα ψεύτης, ουδέποτε, και ας παρεξηγήθηκα και ας με αποκάλεσαν επίθετα αχαρακτήριστα στη σκέψη τους, πόσο μάλλον στα λόγια. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, λέξεις φοβερές. Υπάρχουν αρρώστιες φοβερές, υπάρχουν

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308179355337892005-10-20T06:52:00.000+01:002005-10-20T06:59:05.593+01:00

Στα Εξάρχεια, στην λατρευτή μου Ίντριγκα (τι όνομα και αυτό) άραζα τις κυριακές το μεσημέρι, με την εφημερίδα παραμάσχαλα και μία κούπα με καφέ. Άλλοτε σε λεωφορεία, στο δρόμο, σε στάση, σε κίνηση... έγραφα. Με ένα άσπρο μολύβι, έγραφα σε ένα μικρό μπλοκάκι. Δεν το κάνω πλέον τόσο συχνά, το αυτοκίνητο και οι πολλές υποχρεώσεις βλέπετε, αλλά άρχισα να προτιμώ το πληκτρολόγιο, και έφτιαξα και ένα

τέλσονnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1129684206727362312005-10-19T02:06:00.000+01:002005-10-19T02:27:29.366+01:00

Όλες οι σκέψεις στέκουνε σαν αδεια βαγόνια.Το βράδυ με βρήκε να γυρίζω γύρω-γύρω από το άγαλμα μίας πλατείας κι επιταχύνω το ρυθμό κι έχουν περάσει ώρες. Όλοι σας, ο καθένας, η καθεμιά, κάνετε κύκλους μα στην ουσία πάτε ευθεία. Γυρίζετε σα σβούρες και δε το παίρνετε χαμπάρι. Προκειμένου να κάνω κύκλους, εγώ μπαίνω μέσα και τον αντιμετωπίζω παρ' όλο που βρίσκομαι ακόμα στην περιφέρεια... θα φτάσω

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1128274997272858962005-10-11T12:46:00.000+01:002005-10-11T12:47:13.973+01:00

Θέλει μαγκιά να κρατάς τιμόνι. Τα πάντα εδώ κινούνται με άπιαστους ρυθμούς. Ακόμα και τα δευτερόλεπτα δείχνουν να σπρώχνουν, ευγενικά πάντα, το ένα το άλλο μήπως και περάσουν πιό γρήγορα την ώρα. Δυό ρόδες, ένα κράμα μέταλλο και κορμί, ένα τιμόνι, ένα ζευγάρι γάντια, γυαλιά και κράνος, το νεοχαρισμένο αδιάβροχο και ξεχύθηκα στους δρόμους.Δε ξέρω που βγάζει ποιός...έχω στη μία μου τσέπη ένα χάρτη

τέλσονnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1128790565983988232005-10-08T17:51:00.000+01:002005-10-08T17:56:05.996+01:00

- Άκου, πρέπει να αποφασίσεις... εγώ πρέπει να φύγω...- Να αποφασίσω;- Θα φύγω μπορείς να με κρατήσεις μέσα σου...- Γιατί οι δυό μας;- Είδα ένα όνειρο.. είμαστε μαζί στο όνειρό μου και οι δυό μας είμαστε ένα...- Εισαι τρελός...- Μα φυσικά, ίσως όλα να είναι λάθος... εγώ πάλι νομίζω πως είναι ευτυχίαΚυρίες και κύριοι ήρθε η ώρα της κρίσεως, της ορθής κρίσεως. Εδώ όλα πληρώνονται. Οι αποφάσεις του

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1127816769940367422005-09-27T11:14:00.000+01:002005-09-27T11:30:43.660+01:00

Έχω ένα νέο δερμάτινο τετράδιο γεμάτο γράμματα, τριγυρίζω τις πόλεις με ένα ποδήλατο, ένα στυλό, χωρίς τσιγάρα και ένα θλιμμένο χαμόγελο για τις υπέροχες μέρες που πέρασα και αφήνω πίσω.Η Μέλ το δήλωσε... "Η απουσία ξέρω πως γράφεται. Μπορείς τώρα να μου δείξεις πως σβήνεται?"Πείστηκα πως το παρακάτω είναι αυτό που θέλω να πώ με την φωνή του Γ.Κ.Λέξη, λέξη πως να το πώ,όλο αυτό που όταν δεν σε

τέλσονnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1127046353634743002005-09-18T13:23:00.000+01:002005-09-18T13:51:42.710+01:00

Γυρνάνε πίσω οι εποχές, μου θύμησε σήμερα την πρώτη φορά που πέρασα την πύλη αυτή βιαστικός, "για να τελειώνω" κι ύστερα παρακαλούσα τα αερογούρουνα να με αφήσουν να γυρίσω πίσω.Αισθάνομαι το ίδιο άγχος, κοιτάζω έξω από το παράθυρο με εκείνο το άδειο βλέμμα, καταβάθος λυπάμαι μα δε βλέπω και την ώρα να φύγω (ή να επιστρέψω). Όταν καταφέρνεις να περνας επιβιώνοντας μέσα από τα χρόνια με μιά

τέλσονnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1126348891264351692005-09-10T11:38:00.000+01:002005-09-15T13:45:06.860+01:00

Η εκδίκηση, οι ερωτικές προδοσίες, τα ψέματα και οι φιλοδοξίες θα πέσουν στην τσόχα, σε μια παρτίδα όπου δύσκολα θα ξεχωρίσουν οι νικητές από τους χαμένους, τα θύματα από τους θύτες."...Έτσι καταλήγουμε να έχουμε όλοι δύο ζωές:Την αληθινή, αυτήν που ονειρευόμαστε στα παιδικά μας όνειρα, και που εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, ως ενήλικες, πνιγμένη στην ομίχλη.Την ψεύτικη, αυτήν που μοιραζόμαστε

τέλσονnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1126179102509631212005-09-08T12:29:00.000+01:002005-09-08T12:31:42.516+01:00

...η ζωή δεν μετριέται με ανάσες......τη ζωή την μετράς με στιγμές που σου κόβουν την ανάσα.....και τώρα που κατάφερες και βρήκες την αγάπη, τι θα κάνεις με αυτή;

τέλσονnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1125999863586677382005-09-06T10:40:00.000+01:002005-09-06T10:44:23.593+01:00

Μερικές φορές αν τα πράματα σου πηγαίνουν λιγάκι στραβά, ίσως να χρειαστεί να αλλάξεις την γωνία εστίασης... συμμαζέψου και το νού σου...Υ.γ.: όχι, δεν είναι το τελσον στη φώτο... πληροφορίες για το "μονδέλο" στη ρεσεψιόν.

τέλσονnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1125686450471054842005-09-02T19:38:00.000+01:002005-09-02T20:06:47.240+01:00

"...κάνω ό,τι μου δίνουν περιθώριο να κάνωκάποια στιγμή θα δουν ότι με εμποδισαν να κάνω αυτό που έπρεπεκαι θα φταίω μόνο εγώκαι θα χω όλη την ευθύνηαλλα δε θα χω τί άλλο να χάσωδε με σοκάρει τίποτα......όπως θεςσου φέρνω εγω αντίρρηση;σε αφήνω να φας τα μούτρα σουο καθένας για τον εαυτό τουκάποια απο αυτες τις μερες θα τα σπάσω όλα......όσο ποιητικό και αν ακούγετεδεν έφυγαεπίτηδες..."από μιά

τέλσονnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1125274096045859042005-08-29T01:06:00.000+01:002005-08-29T01:30:56.300+01:00

«...Να δίνεις σε κάθε συγκίνηση μιά προσωπικότητα, σε κάθε κατάσταση ψυχής μία ψυχή... F.S.»Σήμερα η μέρα είναι διαφορετική από τις άλλες, όχι σαν αυτές που νιώθω πως δεν έχω κάνει τίποτα, σε επιθυμητό βαθμό τουλάχιστο. Δεν κοιμήθηκα πολύ, δεν έφαγα πολύ, δεν ήπια πολύ...μα τίποτα δεν με αγγίζει. Θαρρείς και ξημέρωσε άλλος ήλιος το πρωί και ...ξέρω γω... αρχίζω να καταλαβαίνω τα πράγματα που με

τέλσονnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308650301898702005-08-23T01:36:00.000+01:002005-08-23T01:35:47.133+01:00

Συνέχισα, βαρετά, τον δρόμο μου. μπαίνοντας σε μιά εκκλησία... Έσκυψα ευλαβικά και φίλησα μια εικόνα που έτυχε να βρίσκεται μπροστά μου και σχεδόν έτρεξα στον πάγκο με τα κεριά όπου άφησα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό ικανό να ευχαριστήσει οποιαδήποτε θεότητα, υπαρκτή ή όχι... Ένας ίσον κανένας ή ίσον θεός ή τέρας... ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω για την αφεντιά μου.... τελικά είμουν άδειος. Εσείς

τέλσονnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118300389201162832005-08-21T01:32:00.000+01:002005-08-21T01:37:37.366+01:00

Έχω ανάγκη μια σου λέξη, μια αλήθεια μες στις αυταπάτες σου και μια αγκαλιά να με γιατρέψει από θανάσιμες ηδονές, να βουλιάξω μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα απ'την αλήθεια που με τρομάζει και να φουντάρω σ'ένα σου ψέμα.. με τα μπούνια. Ένα σακατεμένο βράδυ, μόνο τα μάτια σου θυμάμαι, φλόγες μέσα στη νυχτιά....μια ιδρωμένη νύχτα του Αυγούστου, που όσο θυμάμαι τόσο με πονάει. Έχω ανάγκη να σου

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1123194049820685242005-08-04T23:14:00.000+01:002005-08-04T23:56:08.716+01:00

«Περνάω φάση πανικού, απόγνωσης και τρόμου,μα δεν μπορώ να σου κρυφτώ γιατί το ξέρεις,το' χεις διαβάσει στο φλιτζάνι του καφέ,σου το' παν τ' άστρα και οι βαλέδες,τα εννιά και τα σπαθιά της τράπουλάς σου.Περνάω φάση πανικού, απόγνωσης και τρόμου,μα δεν μπορώ να σου κρυφτώ γιατί με ξέρεις,όταν με βλέπεις να κοιτάζω την βεράντα,να λογαριάζω την απόσταση απ' το χώμακαι να μετράω την ταχύτητα της

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118304231785251882005-08-04T14:49:00.000+01:002005-08-04T14:52:40.756+01:00

..έλάχιστοι άνθρωποι αισθάνονται πράγματι αγάπη, καύλα ή συμπάθεια ή οτιδήποτε άλλο αγγίζει τα βάθη του εαυτού τους.Οι περισσότεροι απλώς έλκονται από τα ψεύτικα συναισθήματα. Ο κόσμος όλος είναι γεμάτος με ψεύτικα συναισθήματα. Είναι καλύτερα από τα αληθινά, γιατί τα φτύνεις κάθε βράδυ που πλένεις τα δόντια σου και το πρωί ξυπνάς φρέσκος μ' ένα καινούριο ψεύδος... διαβάζω και κάθε μέρα μαθαίνω

τέλσονnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1122963707690833332005-08-02T07:14:00.000+01:002005-08-02T08:09:17.916+01:00

Σήμερα γυρίζω πίσω σπίτι. Όταν δεν ξέρεις τί θες, νομίζεις ότι θες τα λάθος πράγματα και ζητάς έρωτα και κάνεις λάθη... αμα θες στο υπογράφω, απο τύχη ίσως να τη γλιτώνεις. Πιστεύεις πως σε παίρνει; Πάω πάσο. Στην τελική ποτέ δεν με έπαιρνε... αλλά τόλμώ...ξέρεις από πότε έχω να τολμήσω; -Νομίζω ότι πάσχεις, ίσως να μην άλλαζε τίποτα στη ζωή σου, πρέπει να ξέρεις τί χρειάζεσαι για να έχεις

τέλσονnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1122809994718456312005-07-31T12:31:00.000+01:002005-07-31T13:00:19.726+01:00

Έχω μια ανελέητη συνείδηση του νήματος της ζωής μου και θα μπορούσα να θυμηθώ όλα τα άσχημα πράγματα που μου συνέβησαν σε αντίθεση με τα όμορφα. Νιώθω τον εαυτό μου σε μιά ευθεία, την οποία αισθάνομαι πίσω από την πλάτη μου, ακόμα και όταν δεν κοντοστέκομαι να κοιτάξω πίσω. Είναι σκοτάδια που θέλω να βγάλω από μέσα μου. Νομίζω τώρα πλησιάζω τα σκοτάδια με περίσσια συνείδηση ή καλύτερα με περίσσια

τέλσονnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118301695089614722005-07-29T16:51:00.000+01:002005-07-29T16:54:09.963+01:00

Μάτια μου, δεν είχα προθέσεις, αρπάζω κάθε ευκαιρία απ' τα μαλλιά.Εγώ δεν κάνω θαύματα, έχω αρχές, δεν έχω τακτική (όπως πολλές φορές μου είπες), μήτε ταλέντα έχω, μήτε σπαθί και πανοπλία για προστασία.Δεν έχω κάστρο να υπερασπιστώ... ούτε και σένα έχω...

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118302092424625192005-07-25T21:47:00.000+01:002005-07-25T21:47:05.396+01:00

Ανοίγω το ραδιόφωνο όταν έχω την ευκαιρία, σαρώνω τους σταθμούς, τώρα όπως και τότε, προσπαθώντας να ακούσω την ηχώ της φωνής σου. Ακόμα σε ονειρεύομαι, τ' ορκίζομαι, αλήθεια, με κατηγορείς, αν δεν μπορώ να κρατήσω στη μνήμη μου την εικόνα σου, χαμένη σε εκείνες τις ζαλισμένες ηλιόλουστες ημέρες, ναρκωμένος από την ευχαρίστηση, όταν γνώριζα ακριβώς ποιος ήμουν. Σε θέλω ακόμα τόσο πολύ μερικές

τέλσονnoreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118299917731007202005-07-21T14:23:00.000+01:002005-07-21T14:34:46.763+01:00

Όσα γράφω εδώ είναι απλές σκέψεις, χωρίς λογική σειρά και χωρίς απόλυτη ακρίβεια. Σκόρπια νοήματα, υπονοούμενα εδώ κι εκεί, μπερδεμένες εντυπώσεις. Όπως και στη ζωή εκεί έξω... Η μόνη διαφορά είναι ότι με σένα για βοηθό καταφέρνω να έχω και "οπτική" επαφή με το εκάστοτε θέμα. Πράγμα που μπορεί να οδηγήσει και στην καταστροφή βέβαια. Για σκέψου, τι θα συνέβαινε αν έπεφτες σε λάθος χέρια; Αλλά και

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1121782409729263882005-07-19T15:08:00.000+01:002005-07-19T15:13:29.736+01:00

Το τελευταίο καιρό γυρίζω πίσω, διαβάζω συνεχώς, κάτι που έχω να το κάνω χρόνια, από παιδί. Θαυμάζω τον αφηγηματικό τρόπο γραφής που ρέει περιγράφοντας κάτι που θα μπορούσε να κριθεί ως "αστικός μύθος¨. Τα πάντα καταλήγουν εκεί που ξεκίνησαν, στις γυναίκες... και στους άντρες.Η συμπεριφορά των και η εναντίωση τους... η δράση και η αντίδραση, τα πράματα είναι θαρρώ πολύ πιό απλά.Μπορεί μερικοί

τέλσονnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118303020177128762005-07-09T08:15:00.000+01:002005-07-09T08:15:52.740+01:00

Είπα κι εγώ ν' αλλάξω ζωή, ν' αρχίσω καινούργιο παιχνίδι, γιατί εμπνέω και πάθη μεγάλα που μου είπε μια ψυχή κάνοντας με να χαμογελάσω. Άλλα είχα ετοιμάσει και άλλα γράφω, όχι γιατί με πειράζουν αυτά που ακούω για το τι κάνει καθής μας.. αλλά για τα πράματα που δεν κάνει, το' πα και παλιά σιχαίνομαι την λήθη, το έτσι και γιουβέτσι Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές, ποτέ

τέλσονnoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1120683387000448002005-07-06T21:51:00.000+01:002005-07-06T21:56:27.006+01:00

Την συνάντηση δεν τολμώ να την περιγράψω, δεν έχω τις λέξεις, όχι τώρα τουλάχιστο. Έναντι παραθέτω το παρακάτω που νομίζω πως με εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο. Ευχαριστώ για την επικοινωνία μας... Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτίΜέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρεςΓεμάτοι οργή κι απόγνωση Αποφασισμένοι ωστόσο Να το λεκιάσουν με λέξεις βρώμικες λέξεις

τέλσονnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1120574004833436412005-07-05T15:27:00.000+01:002005-07-05T15:41:11.890+01:00

Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω σκέψεις, προβληματίστηκα πάλι με κάτι που διάβασα (...γαμώ τα κέρματα σου ρε καθίκι) και είπα να βρώ τρόπο να σκεφτώ καλύτερα, πιο παραγωγικά, πιο εκφραστικά, πιο καλλίγραφα, πιο...πιο..πιο? ώσπου τελικά μπερδεύτηκα, ολότελα. Βαρέθηκα, ειπα να βγώ.Το ήθελα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, κάπου στις αρχές του Ιούνη, παρακάλεσα, υποσχέθηκα μα τίποτα, κανένα

τέλσονnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1120139955181028562005-06-30T14:57:00.000+01:002005-06-30T15:02:20.090+01:00

Είχε ένα περίεργο ήλιο σήμερα που μου ΄καιγε τα μάτια, εγώ ευχόμουν για μια βροχή, μία μπορίτσα, όχι δυνατή, να... σαν και αυτή που έχω μέσα μου, ίσα ίσα να με κρατάει σιωπηλό... μιά βροχή να μου θυμίζει το Μάντσεστερ, τότε που είμουν μακρυά και με ποθούσες, μιά βροχή να σβήσει απο μέσα μου αυτά που νιώθω, να ξεπλύνει την λύπη μου, να με καθαρίσει, να με αγιάσει... μα πιότερο ευχήθηκα για σένα,

τέλσονnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1120079350486091492005-06-29T22:07:00.000+01:002005-06-29T22:09:10.493+01:00

Απόψε κατακρίνω εκείνους που είναι εθισμένοι στην ταχύτητα και συνεχίζουν να κινούνται άσκοπα και χωρίς στόχο από ένα σημείο που τίποτα δε συμβαίνει προς ένα άλλο σημείο που τίποτα δε μπορεί να συμβεί επικαλούμενοι τον πυρετό της σύγχρονης ζωής.Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119906368157306072005-06-27T22:03:00.000+01:002005-06-27T22:12:18.706+01:00

Το παρακάτω γράφτηκε στην Δονούσα περίπου 3 χρόνια πρίν μαζί με τον φίλο μου τον Τζίμη που έχω να δώ από τότε. Δε ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό και ζάλισα και την Αρετή στο τηλέφωνο... νόμισα πως το είχα γράψει κάπου... το γράφω τώρα... να με συγχωρείς... Μιά στιγμή, κάποια στιγμή λέω, θα φανεί το λιμάνι της Νάξου και για μας τους Ανάξιους. Δε λέω, θα έρθει η στιγμή που καταπλέοντας τον

τέλσονnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119883252572413342005-06-27T15:37:00.000+01:002005-06-27T15:40:52.573+01:00

Πάντα έλεγα πως θα μείνω παιδί... θυμάσαι κοπέλα με τα υπέροχα χείλη; Σου το είχα πεί εκείνο το απόγευμα κάπου στο Μοναστηράκι, εκείνο το υπέροχο απόγευμα που έγινε σούρουπο και μετά βράδυ και ακόμα μου μιλούσες με πλατιά χαμόγελα...όχι όπως τώρα...σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, αυτά που πολλές φορές δεν σ' άγγιξαν,τώρα κλείνω και τα μάτια που λίγες φορές σε χόρτασαν.....δεν άντεξα. Έσπασα. Και την

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119882890968263092005-06-27T15:34:00.000+01:002005-06-27T15:34:50.973+01:00

I wish I was a neutron bomb, for once I could go off. I wish I was a sacrifice but somehow still lived on. I wish I was a sentimental ornamnet you hung on The christmas tree, I wish I was the star that went on top, I wish I was the evidence I wish I was the grounds for fifty million hands up raised and opened toward the sky. I wish I was a sailor with someone who waited for me. I wish I was as

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119801615973842982005-06-26T16:56:00.000+01:002005-06-26T17:14:16.613+01:00

...these days...

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119453049002102962005-06-22T16:04:00.000+01:002005-06-22T16:10:49.010+01:00

Απόψε αισθανόμουν ότι έπρεπε να μιλήσω σε έναν άγνωστο, έκατσα να γράψω: Βήμα πρώτο: Κλείσε την τηλεόραση Βήμα δεύτερο: Γράψε Rainbow family of the living light στο Google και πάτησε την αναζήτηση... Βήμα τρίτο: Κάνε μιά βόλτα στην πόλη, μύρισε, άκου, δες, αισθάνσου, γεύσου, δες την ασχήμια που ζεις, κάνε το δίκό σου εσωτερικό ρεπορτάζ Βήμα τέταρτο: απάντησέ μου, δεν

τέλσονnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119355917385349362005-06-21T12:28:00.000+01:002005-06-21T13:11:57.453+01:00

Κατ' αρχήν να ρίξω μία χριστοπαναγία (δεν το κάνω, αλλά λέμε τώρα, φόρτωσα) γιατί έγραφα εδώ και 30 λεπτά ένα φανταστικό κείμενο και (το κέρατό μου) το έχασα από μια διακοπή ρεύματος... εδώ μονάδα 390ΜW κατασκευάσαμε και μιά διακοπούλα μας τσάκισε... προσπαθώ να το αναπλάσω... όσο καλύτερα μπορώ...Μετά το κλασικό τριήμερο, (Αγιο Πνεύμα my arse) επέστρεψα στην δουλίτσα μου καί είπα σαν παιδί και

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1119014900659149282005-06-17T14:21:00.000+01:002005-06-17T14:28:20.663+01:00

Μερικοί άνθρωποι με αποκαλούν τέλσον ή ακόμα και ζβόμπι (οι πολλοί παλιοί) αλλά το αληθινό μου όνομα είναι Σταύρος. Έχω μια ψυχή με παλμό, γελαστά μάτια και μια περίεργη μυτούλα με δυό σκουλαρικάκια. Νομίζω πως η μαγειρική ειναι μιά μορφή τέχνης, το ψήσιμο είναι επιστήμη αλλά το πλύσιμο των πιάτων είναι κόλαση. Μ' αρέσει δηλώνω το προφανές, δεν είναι πάντα τόσο προφανές όσο νομίζουμε.

τέλσονnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118830417018701182005-06-14T19:47:00.000+01:002005-06-15T11:14:04.493+01:00

Μου έφτιαξες την μέρα... κλειδιά στο χέρι, τρέξε, βάλε παπούτσια, άνοιξε πόρτα, κλείσε-κλείδωσε πόρτα, κατέβα σκάλες, βγές στο δρόμο, τρέξε 2 παράλληλα στενά, μπές στο μαγαζί, "...καλημέρα κυρ Μιχάλη...", πλήρωσε, βγές από το μαγαζί, τρέξε πίσω τα 2 παράλληλα στενά, άνοιξε πόρτα, ανέβα 2 ορόφους, ξεκλείδωσε-άνοιξε πόρτα, βγάλε παπούτσια, (κλείσε πόρτα ρεεεε!), τρέξε στο νιπτήρα, πλύνε, βγάλε

τέλσονnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118407129003844902005-06-10T13:37:00.000+01:002005-06-13T13:09:53.196+01:00

Μέχρι τώρα έχω γράψει τόσο πολλά (να μην πώ για αυτά που δεν έχω δημοσιεύσει... τα κέρατα), που είναι σχεδόν αρκετά να μην μας πούνε και τίποτα. Μικρές ασύνδετες ιστορίες χωρις (πάντοτε) οποιδήποτε νόημα ή περιεχόμενο, στα μάτια των ψαγμένων και των μελετητών της ανθρώπινης φύσης μπορεί να φανεί σαν κάποιο δύσκολο κωδικοποιημένο μήνυμα, μιά κραυγή απελπισίας που πρέπει οπωςδήποτε και ασυζητητί να

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309942881927202005-05-31T10:55:00.000+01:002005-06-09T10:39:02.886+01:00

Έμαθα πώς να συλλαβίζω, χωρίς να καταλαβαίνω τι διαβάζω. Έμαθα αριθμητική, χωρίς να ξέρω τι σημαίνουν τα ψηφία. Έμαθα πώς να μου αρέσουν τα αρχαία αγάλματα, χωρίς να έχω καταλάβει τον Θουκυδίδη. Ίσως τα λάθη μου είναι που ορίζουν την μοίρα μου διότι δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, πλήν αυτών, που θα μπορούσε να διαμορφώνει την ζωή μου. Αν δεν αλλαξοδρομούσα ποτέ από την προχαραγμένη μου πορεία,

τέλσονnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118310073661740512005-05-28T09:24:00.000+01:002005-06-09T10:41:34.276+01:00

Ο Φράνκ πάσχει από μια αρκετά σπάνια ασθένεια: είναι σχετικά ευφυής. Όχι έτσι όπως εννοούμε συνήθως το «ευφυής», για παράδειγμα δεν είναι αυτό που αποκαλούμε «διανοούμενος», η περίπτωσή του είναι πολύ πιο ενοχλητική. Αναρωτιέται μονίμως για τα πάντα. Θα ήθελε να διδάσκει στο πανεπιστήμιο. Απεχθάνεται τις επιταγές της μόδας, την καταναλωτική κοινωνία, την ετοιματζίδικη σκέψη και συνεπώς, είναι

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309793123219182005-05-20T14:52:00.000+01:002005-06-09T10:46:19.323+01:00

Τώρα ξέρω γιατί κάθε φορά που βρέχει, τα μάτια μου κλαίνε κι ο σκύλος γαβγίζει, σχηματίζονται μικρά ποτάμια στους δρόμους. Η κατεύθυνση του ανθρώπου μια λευκή γραμμή αεροπλάνου κι ύστερα η σιωπή τών δορυφόρων, η πορεία είναι σταθερή, ενώ ανάμεσα στην αθωότητα και τη διαφθορά η λέξη αγάπη θυμίζει Γυμνάσιο, γι' αυτό της άρεσαν τα λουλούδια, γι' αυτό κι εγώ δε θέλω τίποτα, παρά μόνο να κοιτάζω

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309737045551982005-05-16T15:48:00.000+01:002005-06-09T10:35:37.046+01:00

Στη ζωή τίποτε δεν μπορείς να το πάρεις σαν δεδομένο. Το μόνο σίγουρο είναι το απρόοπτο. Στην αγάπη, υπάρχει διαφορά μεταξύ του "θέλω" και του "χρειάζομαι". Υπάρχει συνειδητή γραμμή μεταξύ ενοχής και ευθύνης. Πρέπει να ξέρεις να λές όχι, δεν θέλω άλλο, ποτέ όμως δεν μπορώ άλλο. Γιατί στην ζωή πρέπει να μάθουμε να απαιτούμε αυτό που μας αξίζει, και να σεβόμαστε αυτό που νομίζουμε ότι αξίζει στον

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309688816252092005-05-13T22:31:00.000+01:002005-06-09T10:34:48.820+01:00

Πάει πολύς καιρός που δε γράφω. Έχω περάσει μήνες που δεν ζώ, και όμως εξακολουθώ να υπάρχω, ανάμεσα σε ένα εργοτάξιο και σε ένα σπίτι, σε μία εσωτερική στασιμότητα του σκέφτομαι και του αισθάνομαι αλλά ποτέ δεν κάνω πράξη. Αυτό δυστυχώς δεν δίνει ανάπαυση, μήπως τελικά δεν είναι οι υπόλοιποι που επιτίθονται, μήπως απλά αμύνεσαι συνέχεια εσύ; Πάει πολύς καιρός που όχι μόνο δεν γράφω αλλά ούτε

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309607573766402005-04-16T10:49:00.000+01:002005-06-09T10:33:27.576+01:00

Πόσες φορές ερωτεύεται κανείς πραγματικά; Μία; Καμμία; Πολλές;Διάβασα κάπου ότι ο Θεός μας δίνει δύο ζωές, μία για να τη φυλάμε και μία για να τη ζούμε. Εγώ ζω αυτή που έπρεπε να φυλάω και φυλάω αυτή που έπρεπε να ζω. Mου΄ρχεται να ουρλιάξω. Κάποτε παρηγορούσα μία φίλη λέγοντας της ότι ευτυχία είναι μόνο στιγμές στην πραγματικότητα. Δεν θυμάμαι αν το πίστευα τότε και δεν ξέρω αν το πιστεύω τώρα.

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309530179925772005-04-05T19:59:00.000+01:002005-06-09T10:32:10.183+01:00

Πόσες φορές πρέπει να προσπαθήσω να σου πω ότι λυπάμαι για τα πράγματα που έχω κάνει, αλλά όταν αρχίζω να τραυλίζω, τότε πρέπει να μου πεις εσύ ότι, αυτοί οι μπελάδες μας μόλις άρχισαν, έχουμε μια ζωή μπροστά μας... να με σταματήσεις. Έχω σκεφτεί πολλές φορές και άλλες μύριες το είπα να μάθω να κρατώ το καταραμένο μου στόμα κλειστό. Γι' αυτό πονά τόσο πολύ να ακούω τις λέξεις που πέφτουν,

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309483338613752005-04-04T21:40:00.000+01:002005-06-09T10:31:23.340+01:00

Ντρίιιν σήκω, θα αργήσεις στο σχολείο, σήκω ντύσου και χτενίσου, πιες το γάλα σου, τι είναι αυτά τα μαύρα που φόρεσες πάλι, ρίξε κάτι πάνω σου, μη σέρνεις τα πόδια σου, προσοχή στοιχηθείτε, κάνε το σταυρό σου, μη μιλάς στη προσευχή, μη σπρώχνεστε στους διαδρόμους, κάτσε φρόνιμα, μη μιλάς με το διπλανό σου, Δουγαλής στον πίνακα, Μαρινάκης στην πύλη, βγάλτε μια κόλλα χαρτί, γράψτε μου τον τύπου του

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309412020970612005-03-30T18:36:00.000+01:002005-06-09T10:30:12.023+01:00

« ...Όλοι οι άντρες ανεβαίνουν ψηλά και μετά πέφτουν... » Απαιτεί μοναξιά, ρώτα τους όλους, διότι η μοίρα μας είναι σκληρή και κανένας μας δεν καταφέρνει να είναι πολύ δυνατός και πολύ όμορφος χωρίς να καταστρέψει ή να ξεπέσει στα μάτια του άλλου. Γελάς ενώ είσαι ψηλά αλλά ότι έφτιαξες με κόπο αναιρούνται ένα προς ένα και μετά φτάνει το τέλος και τα χάνεις όλα. Είμαστε σκλάβοι της μοίρας.

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309351064612942005-03-19T22:08:00.000Z2005-06-09T10:29:11.066+01:00

Τη επόμενη μέρα κατηφοριζεις απο τα κάστρα. Βλεπεις ολη την πολη. Κινηση και ζωντανια, που θες να εισαι μερος της. Η σημερινη μερα δεν ειναι σαν τις αλλες. Δεν ξερεις γιατι, αλλα νιωθεις κάπως... διαφορετικά. Στο βαθος φαινεται το λιμάνι με τον Αλέξανδρο και τον Λευκό Πύργο και απο πανω απ' όλα ειναι ενας ηλιος, σα να μη θελει να δυσει. Σαν την βόλτα με τις μουσικές που δεν ήθελες να πάρεις το

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309300913843252005-03-17T22:25:00.000Z2005-06-09T10:28:20.916+01:00

Εκεί, από το πουθενά τη γνώρισα τυχαία, μετά από ένα άλλο τόσο τυχαίο τηλεφώνημα, μετά από ένα (δυό φορές πιο) τυχαίο καφέ. Σα να με περίμενε. Στέκεται με την πλάτη στον τοίχο, φάτσα κάρτα. Δεν κοιτάει εμένα. Κοιτάει χαμηλά, αλλά ξέρει οτι είμαι εκεί. Σηκώνει το κεφάλι αργά και με κοιτάει στα μάτια. Χαμογελάει ενώ μ' ακούει να τσαμπουνώ αηδίες και δαγκωνει το κάτω χείλος. Τίποτε άλλο δεν έχει πια

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309241363234612005-03-11T22:16:00.000Z2005-06-09T10:27:21.370+01:00

Κάθε χρόνο εγώ μεγάλωνα μα αυτή φάνταζε επιβλητικά αιωνόβια: με τα όμορφα μαύρα της μαλλιά, την ψηλή κορμοστασιά της, τα λιτά της ρούχα. Θαύμαζα, τότε, την ικανότητά της να γερνάει τόσο περήφανα. Και στοιχηματίζω πως ο θρόνος του λέοντα, πρέπει να είχε φτιαχτεί αποκλειστικά για κείνη... γιατί καμία μετά απο αυτήν, δεν κατάφερε να ομορφύνει τόσο πολύ ένα έπιπλο όσο το έκανε η ίδια. Όσες φορές κι

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309161246539692005-03-08T23:23:00.000Z2005-06-09T10:26:01.246+01:00

Εδώ είναι μία θεματική ενότητα καλής πίστης, φίλτατοι. Σε προειδοποιεί από την αρχή, ότι δεν είχα κανένα σκοπό, παρά μόνο ιδιωτικό και οικείο, δεν έλαβα υπόψη μου ούτε την δική σου εξυπηρέτηση, ούτε την δική μου δόξα. Οι δυνάμεις μου δεν επαρκούν για τέτοιους σχεδιασμούς. Αν ήθελα να κερδίσω την εύνοια του κόσμου, θα στολιζόμουν με δανεικές ομορφιές. Θέλω να με βλέπουν στον απλό μου τρόπο, φυσικό

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309109171033692005-03-07T23:48:00.000Z2005-06-09T10:25:09.173+01:00

Σκούρα τα πράγματα μικρή μου εργοταξιακιά (to be)... Γιατί είσαι άνθρωπος. Μπορείς να παίξεις το παιχνίδι, μπορείς και να το αλλάξεις, αλλά δεν μπορείς να προβλέψεις με ακρίβεια τις συνέπειες των πράξεών σου. Γιατί τον κόσμο όπου ζεις δεν τον έφτιαξες εσύ. Απλώς βρέθηκες να είσαι κομμάτι του. Μπορείς να τον διαταράξεις ως ισχυρό ον που είσαι (ναι σου λέω...), αλλά δεν μπορείς να δεις σε

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118309025316885602005-03-02T21:00:00.000Z2005-06-09T10:23:45.320+01:00

Mε λένε Φρανκ. Eίμαι κλεισμένος εδώ και ένα μήνα στο σπίτι μου και ζω μόνο με μια σκέψη. Nα καταφέρω να βρω αυτό που ψάχνω. Tο έχασα- δεν ξέρω πότε ακριβώς- και είμαι σίγουρος πως θα το βρω. Το Φρανκ δεν είναι το πραγματικό μου όνομα, εκείνη με φώναζε Φρανκ γιατί της θύμιζα τον ήρωα του Nάνου Aστρονόμου. Όχι, ούτε νάνος είμαι, ούτε αστρονόμος, όμως της τον θύμιζα κι εγώ δεν είχα παρά να

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308971768706982005-02-28T22:56:00.000Z2005-06-09T10:22:51.773+01:00

Μέσα σε ένα απόγευμα χρειάστηκε να μάθω τόσα όσα οκτώ χρόνια μαζί δεν το είχε επιτρέψει. Δεν ξέρω με τί αισθήματα ανάμικτα θα της ξαναμιλήσω αν ποτέ ξαναβρεθούμε. Προτιμότερο θα είναι να ξημερώσει η αυριανή μέρα χωρίς απομεινάρια δικά της στην θύμησή μου. Καλύτερα θα είναι να κλείσω έξω εκείνο το υπέροχα θλιμμένο βλέμα και το πρόσωπο που με ηρεμούσε, και να επισκεφθώ κάποια πινακοθήκη ή να

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308881040036702005-02-23T22:12:00.000Z2005-06-09T10:21:21.040+01:00

Προς το παρόν μούσα μου διασκεδάζεις τον κόσμο, θαρρείς και είμαστε όλοι καλύτεροι από σε. Κάνεις το κοινό μας να κοιτάει εσένα και όχι για να δεί το πως θα ελευθερωθεί. Μαγεύεις με μια ευθύτητα, έχεις κάτι από τον Γιάννη που χρησιμοποιεί τα πιό όμορφα επίθετα με τον πιό τραχύ τρόπο... έτσι και εσύ... η Αγία μου Τριάδα, ο Ρεμπώ, ο Γιάννης και εσύ... Διότι δεν είσαι η μόνη με αλυσίδες, μην έχεις

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308826235352592005-02-22T23:35:00.000Z2005-10-20T06:47:27.776+01:00

«Ακόμα μ'αρέσεις». Αυτό της είπα, αλλά δεν χαμογέλασε. Κοκκίνησε λίγο, έσκυψε το κεφάλι και συνέχισε να μου διαβάζει μέσα απο το εγχειρίδιο την ερμηνεία των χαρτιών. Προτιμότερο θα ήταν να μην της το έλεγα. Γιατί την τάραξα. Με κουβέντες που της έχουν πεί τόσοι άλλοι. Κουβέντες σκάρτες, ύπουλες, που τρυπώνουν παράξενα στη συνείδηση του ανθρώπου και τον αποβλακώνουν. Γιατί ξαφνικά έρχετε

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308740724581022005-02-20T00:36:00.000Z2005-06-09T10:19:00.726+01:00

Φορούσε μαύρα ακριβά ρούχα κι εκείνο το ηττημένο βλέμμα που με δέσμευε να το αντικρύζω με τις ώρες. Να το κρατώ παραπανήσια δευτερόλεπτα στο δικό μου και να μαντεύω τα μυστήρια τα πέπλα που την έζωναν. Ήταν εκείνο το μαύρο χρώμα που κανείς έβρισκε μόνο σε ακριβά ρούχα, σχεδόν αφόρητο. Όλα τα άλλα, τα ξεπλυμμένα, τα γεμάτα ασπρισμένους λεκέδες και κόμπους μαύρα δεν της ταίριαζαν. Μόνο

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308480380800252005-02-03T20:10:00.000Z2005-06-09T10:14:40.386+01:00

Προς το παρόν, το ναρκωτικό μου είναι το οξυγόνο, το έγκλημά μου η απάθεια, και το μαχαίρι που μπήγω στην καρδιά μου οι ίδιες μου οι σκέψεις. Γιατί ό,τι και αν ακούσω, ό,τι και αν δω, πάντα εκεί είναι. Δυνάμεις. Με σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά. Στα έγκατα του εαυτού μου. Όσο περισσότερο κι αν παλεύω για να βρεθώ στην επιφάνεια, τόσο πιο πολύ βουλιάζω εκεί μέσα. Στον βούρκο των ιδεών μου, που μου

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308343501449552005-01-28T23:19:00.000Z2005-06-09T10:12:23.506+01:00

Υπάρχουν μερικές στιγμές που γνωρίζεις ότι θέλεις να πεις κάτι. Όμως δεν ξέρεις τι, δεν έχεις τι να πεις. Νιώθεις προς στιγμήν ασφαλής και ευτυχισμένος που δεν υπάρχει τίποτε μέσα σου που να χρειάζεται εξωτερίκευση. Που να θέλεις να το βγάλεις από πάνω σου. Έτσι ζεις με την ψευδαίσθηση ότι η συνείδησή σου είναι ήσυχη και νιώθεις ότι είσαι καλά. Ότι δεν έχεις τίποτα άλλο να μοιραστείς με τον

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118308079384300242005-01-11T23:33:00.000Z2005-06-09T10:07:59.390+01:00

Οι πολυφωνικές μπάντες μου άρεσαν από παλιά, κολλημένος με την παράδοση, ποτέ όμως παραδοσιακός σαν τύπος, σαν το δισκάκι που μου έκαψε η Αρετή και άκουγα στο αυτοκίνητο.. ταξιδιάρικο. Έτσι και την κυριακή από τις 06:00 άκουγα την πολυφωνία, ανακάλυψα δε πως ή αγαπημένη μου θεία, η Βάια, είναι επαγγελματίας του είδους. Την καλούν, λέει, σε ανάλογες περιπτώσεις για να προσφέρει τις μαγικές τις

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307981239632962005-01-07T19:18:00.000Z2005-06-09T10:06:21.240+01:00

Μετά την ηρεμία της βραδιάς επέστρεψα με ένα ακόμα πιό εντυπωσιακό ταξίδι στα δαιδαλώδη μονοπάτια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Σου το είχα πεί ότι θα έγραφα απόψε, ήταν κάτι το σάπιο στον αέρα, μιά ιστορία ή καλύτερα παράλληλες ιστορίες που διαδραματίζονται ταυτόχρονα. Σκέψεις που, υπό το βάρος του θλιμένου, γίνονται όνειρα και επανέρχονται, άλλοτε ως εφιάλτες και άλοτε σαν ευτυχία,

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307901909700822004-12-30T03:37:00.000Z2005-06-09T10:05:01.910+01:00

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι,που τους έπλασε ο Κύριος να μην προλαβαίνουν το ξημέρωμα. Η μέρα τους αρχίζει το δείλι και σβήνει την νύχτα. Είναι όλοι εκείνοι που τα όνειρα τους δεν υλοποιούνται ποτέ. Χαϊδεύουν μοναχά τις ελπίδες τους και μονολογούν, τάχα μου τάχα μου, αποφασιστικά...Αυριο! Τους αναγνωρίζω πολύ εύκολα, είναι ο κύριος με το καρτερικό ύφος που στέκεται στην ουρά, ενώ πάντα θα βρεθεί

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307848482362602004-12-15T21:55:00.000Z2005-06-09T10:04:08.486+01:00

Λοιπόν το πρόσωπό, η θύμηση σου δηλαδή, μου φτιάχνει την ημέρα μου, ακριβώς όπως το έκανε στο παρελθόν, όταν με έδιωξες μακριά και συνέχιζα επιστρέφω για περισσότερα. Η επιλογή, όσο εσύ είσουν απόμακρη, ήταν να έμεινα κοντά σου. Αισθάνομαι ότι έχουμε ξεπεράσει τη θύελλα χωρίς το προνόμιο της ηρεμίας. Και όταν τραγουδάμε ακούω εκείνο το κουδούνι να χτυπά σαν άγγελος που μαζεύει τα φτερά

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307705520060012004-12-05T16:04:00.000Z2005-06-09T10:01:45.523+01:00

Ένα μονάχα ρεσιτάλ μαζί σου ήθελα, δίχως πρόβες και σενάρια. Η δική μας αυλαία ήθελα να κλείσει με χειροκρότημα... έστω και αν το έργο δεν ήταν κωμωδία, έστω και αν χύθηκε και κανένα δάκρυ στην διάρκεια. Το τέλος του ήθελα να επισφραγίζεται με χαρά, σαν τις παλιές ελληνικές ταινίες, που όλα λήγουν δίκαια και ο κάθε κατεργάρης επιστρέφει στον πάγκο του. ... παράλλογος ο

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307626892714212004-12-03T22:13:00.000Z2005-06-09T10:00:26.893+01:00

- ...σε έχουν πηδήξει ρε;- ...πολλές φορές.. μερικές οι καλύτεροι μου σύντροφοι... άλλες εχθροί... και κάποιες θα μπορούσα να τις κατατάξω σε αυτοπήδημα... μήπως να καταγραφεί σαν αυνανισμός... όπως και να έχει δεν το έκανε ποτέ κάποιος φίλος... ...ξείνια δυσμενέσιν λυγρά χαριζόμενος...

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307557112100762004-11-28T21:46:00.000Z2005-06-09T09:59:17.116+01:00

Πήγα μακριά μέσα στο κρύο, το παλτό μου ιδανικό, ταξίδεψα κάτω από τον ουρανό, για σένα μούσα, ποιες θαυμάσιες αγάπες ονειρεύτηκα, ποιά αστέρια στον ουρανό; Άκουσα που κάθονται στις άκρες του δρόμου, εκείνα τα ευχάριστα βράδια Σεπτεμβρίου ενώ αισθάνθηκα την πτώση της δροσιάς στο μέτωπό μου. Ομοιοκαταληκτώντας μεταξύ των φανταστικών σκιών, μάδησα, μα έκανα ένα βήμα κοντά στην καρδιά μου

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307499335389882004-11-18T21:48:00.000Z2005-06-09T09:58:19.340+01:00

Το παιχνίδι στο παλιό αρχοντικό μάτι σοβαρεύει. Θα 'χει άραγε αίμα αυτό το επεισόδιο ή τσάμπα με διαβάζουνε;Καμιά φορά κάνει τόση ασυνήθιστη αμφιβολία που μου περνάνε παράξενα πράγματα από το μυαλό. Το να τα γράφω αυτά είναι ένας ακόμη τρόπος για να αποδείξω ότι κάτι πάει πολύ στραβά με μένα. Και γράφω...

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307413850709802004-11-12T12:42:00.000Z2005-06-09T09:56:53.856+01:00

Κάθεται απέναντί σου. Στον υπόγειο, στο απέναντι ρεύμα. Καθώς ακούς το τρένο να πλησιάζει εκείνη σηκώνεται. Κοιτάει προς την κατεύθυνση του θορύβου. Εσύ έχεις καρφωμένα τα μάτια σου επάνω της και ελπίζεις οι ματιές σας να συναντηθούνε. Το τρένο έρχεται, και πλέον το μόνο που βλέπεις είναι το πρόσωπό της, αποσπασματικά μέσα από τα παράθυρα του τρένου που επιβραδύνει. Σαν να περνάνε από μπροστά σου

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307347824344882004-11-10T23:30:00.000Z2005-06-09T09:55:47.826+01:00

...είμαι ένα είδους σκαντζόχοιρου... αλλά τα αγκάθια μου είναι γυρισμένα προς τα μέσα...σκέψου τι προκαλείς κάθε φορά που προσπαθεις να με αγγίξεις...

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307267612430762004-11-02T21:52:00.000Z2005-06-09T09:54:27.613+01:00

Σου 'χω πει πολλές φορές, έχω παραδεχτεί μάλλον, ότι η ζωή μου έχει ένα lag. Ίσως αυτο το lag δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας διαφορετικός όρος για να δηλώσω ότι είμαι διανοητικά καθυστερημένος, και όταν λέω διανοητικά καθυστερημένος δεν εννοώ απαραίτητα καθυστέρηση που οδηγεί στο Ιπποκράτειο.... εννοώ μία ελαφράς μορφής καθηστέρηση, κάτι σαν, ο εγκεφαλος μου να ξεκινησε να αναπτύσεται περίπου

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307200266989322004-10-28T12:53:00.000+01:002005-06-09T09:53:20.266+01:00

"...Γεννιέσαι και σου χαρίζουν το πιο αληθινό τους βλέμμα και σε τσιμπάνε μαλακά στα στρουμπουλά σου μάγουλα. Ξεπετάγεσαι και μαθαίνεις να μιλάς τις πιο αληθινές κουβέντες και να σιγοτραγουδάς τις πιο αληθινές μελωδίες σου. Σου διαβάζουν τα πιο αληθινά παραμύθια. Μαθαίνεις να γράφεις. Να διαβάζεις. Διαβάζεις. Το σκέφτηκα πολύ. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να γράφουν ή, αν θέλεις όλοι

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307109537255172004-10-16T10:02:00.000+01:002005-06-09T09:51:49.536+01:00

Δεν τρέχει η χαραυγή στα βουνά της Ιωνίας. Σα να μη βιάζεται η ερωτιάρα, διασκεδάζει με όλους και κάθε γωνία, υπομονετική και αφοσιωμένη ερωμένη. Γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα η ομίχλη και με την μακριά φορεσιά της καταφέρνει να πνίξει το πιο επίμονο φως, το πολιορκεί, το περικυκλώνει στα κατάλευκα τείχη της, το περικλείει σε αχανή κλοιό. Από τα μισά του ουρανού σπαράζει η σελήνη σε βασίλεμα. Μία

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118307041905660902004-10-14T19:12:00.000+01:002005-06-09T09:50:41.906+01:00

Σου έχουν πεί ποτέ "Τι εγκληματική φάτσα είναι αυτή;" Εμένα μου το έχουν πεί άπειρες φορές από τότε που ένας συνδετήρας κράτησε τη φωτογραφία μου σε ένα χοντρό φάκελο στο Υπουργείο.. Τι παράδοξο είναι οτι από μένα φαίνεται μόνο το πρόσωπο, που θα επιβιώσει για δεκαετίες, αν όχι για αιώνες, στην φωτογραφία που μου βγάλαν... και για δεκαετίες ή αιώνες θα λένε "Τι εγκληματική φάτσα είναι αυτή;".

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118306230765858042004-09-23T08:39:00.000+01:002005-06-09T09:37:10.766+01:00

Άνθρωποι σαν και μένα έχουν δίπλα τους την σκιά του, έχουν κάποιον που αγαπάνε για να τους κάνει την ζωή δύσκολη, να μένουν ανέραστοι και σιωπηλοί, κουρασμενοι και άγρυπνοι μόνο και μόνο για να έχουν ένα ζευγάρι πόδια να χαϊδεύουν. Τους ζητούν τα απίθανα μα όσο και αν προσπαθήσεις, όσα και αν καταφέρεις ποτέ δεν θα είναι αρκετά, γιατί πάντα θα υπάρχουν περισσότερα, γρηγορότερα, καλύτερα... Μετά

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118306126038300532004-09-11T12:11:00.000+01:002005-06-09T09:35:26.040+01:00

Όλα στη ζωή κάνουν κύκλους... Και οι κύκλοι κάποτε κλείνουν. Απλά τώρα τυχαίνει να κλείνουν πολλοί ταυτόχρονα... ο άνεμος τούς σβήνει σιγά σιγά και το εν λόγω σημείο ίσα που αχνοφαίνεται πια. Το σημείο αφετηρίας ήταν ωραίο, αλλά στην πορεία θάμπωσε η ομορφιά του, αλλοιώθηκε η χάρη του, μαράθηκε η γοητεία του. Ίσως επειδή άλλαξε ο τρόπος που το κοιτούσα, ίσως επειδή άλλαξα εγώ το βλέμμα μου.

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118306050128907722004-09-11T09:00:00.000+01:002005-06-09T09:34:10.130+01:00

Μπροστά μου στέκει ένα γυμνό, πανέμορφο κορίτσι.Την αγκαλιάζω και σιωπηλά κάνουμε έρωτα.Την στιγμή της ηδονής ψυθιρίζει στ' αυτί μου:-"Με τις λέξεις ποτέ μα ποτέ δεν θα μάθεις ποιά είμαι".Σαν έβγαλα τις βοηθητικες απο το ποδηλατο πίστεψα οτι ειμουν έτοιμος για το Tour de France.

τέλσονnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118305982453830572004-09-04T05:37:00.000+01:002005-06-09T09:33:02.583+01:00

Οι σκέψεις μου πάλι μπερδεύονται. Θαμπώνουν από την ζαλάδα των γιορτών. Δεν με αγκίζουν όμως. Παραμένω στάσιμος, ανέγκιχτος, ριζωμένος και παλουκώμενος στις απόψεις μου. Απορώ με τα θεμέλια. Τόσο γερά. Φαίνεται τα έχτιζα καιρό και χωρίς να το ξέρω. Υποσυνείδητα έχτισα τα πιο γερά θεμέλια και δύσκολο να γκρεμιστούν σαν τα κύματα στους βράχους. Κάπως μάταια. Ξέφυγα με το λογοτεχνικό το ύφος και

τέλσονnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13512267.post-1118305802979131322004-08-31T05:23:00.000+01:002005-06-09T09:30:02.980+01:00

Ξημέρωσε κι απ' το βράδυ πασχίζω να γράψω έναν πραγματικό στίχο. Όμως οι λέξεις είναι ψεύτικες κι ο κόσμος όνειρο. Δεν κατάλαβα πότε πρόλαβε να με πάρει ο ύπνος. Το ίδιο πάντα όνειρο. Ο ίδιος πάντα εφιάλτης. Να αλλάζω τα σκηνικά, πρόσωπα κουστούμια. Το ίδιο αρρωστημένο σενάριο. Τι θα γινόταν αν δεν τα έλεγα εκείνα και εαν δεν έκανα αυτά. Που θα ήμασταν τώρα αν ήταν αλλιώς... οι ίδιες

τέλσονnoreply@blogger.com0